"La clemenza di Tito" – zachwyt, który przychodzi po raz pierwszy
„La clemenza di Tito” w Warszawskiej Operze Kameralnej, reż. Anna Sroka - Hryń
Są wydarzenia, które zostają z nami na zawsze. Mój debiut operowy – na widowni – był właśnie jednym z takich wieczorów (17 maja 2026). Nieznany, nieoswojony świat niespodziewanie otworzył przede mną drzwi i zaprosił do środka – do magicznej krainy, jakże innej od wszystkiego, co do tej pory widziałam. W zachwycie nad całokształtem „Łaskawości Tytusa” nadal trwam. Piękno - w każdym obliczu tej sztuki - to moja pierwsza myśl. Wszystko - muzyka, śpiew, aktorska gra, scenografia, kostiumy, ruch, gesty, symbole – tworzyło harmonijną całość. Nic tam nie było dziełem przypadku. Choć wciąż szukam pewnych odpowiedzi, skojarzeń i kontekstów, jestem tego pewna. To piękna, poruszająca i zachęcająca do refleksji sztuka.
Kilka lat temu wychodziłam z Teatru Polonia ze spektaklu Café Luna z myślą, że Anna Sroka-Hryń zagra i zaśpiewa wszystko na najwyższym poziomie. Z podobną myślą - tyle że odnoszącą się do jej reżyserii - opuszczałam Operę Kameralną w Warszawie. Nie wiem, co jeszcze wymyśli i czym zaskoczy, ale gorąco kibicuję każdemu jej pomysłowi! Wiem już też, że nie warto odkładać spotkania z nią – aktorką, piosenkarką, pieśniarką, reżyserką – na później.

Panie Asiu - zapomniała Pani dołączyć metryczkę!
OdpowiedzUsuńUzupełnię :)
Usuń