Przejdź do głównej zawartości
Wyszukaj
Szukaj na tym blogu
Między sceną a sensem
Słowo, które przedłuża doświadczenie
Posty
Najnowsze posty
16 listopada
Rodzina – ruina. A jednak warto ją mieć. „Mała Miss” i siła wspólnej drogi
28 października
Kołysanka na opak. Zaśnij, ale miej oczy otwarte!
15 października
Marzą o życiu, tkwiąc w poczekalni utkanej z iluzji. "Afterplay" w Teatrze Współczesnym
16 września
Nie uchodzi? Ale kto by słuchał kapelana! Damsko-męska partyjka po fredrowsku
24 sierpnia
Jednym zaklęciem: „hokus-pokus”. „Aleja Gwiazd” i nowe ciało słów
21 lipca
Ta opera nie skończyła się wraz z ostatnim akordem. „La clemenza di Tito” zostaje na dłużej
13 lipca
Mogło być nic. O jednym utworze, który stał się całym koncertem
10 lipca
„Za muzyką tą idziesz jak w dym...”. O Piaf Anny Sroki-Hryń
09 lipca
„Mała Miss”. Gdy droga okazuje się ważniejsza od celu
30 czerwca
Za mało poetycko dziś piszesz! O pewnym Koncercie Życzeń
21 czerwca
Klisze, które nie blakną. O "Lady Day" i jednym wieczorze, który trwa do dziś
16 czerwca
Słowa, które zostają – Tuwim, scena i głos, który nie milknie
19 maja
"La clemenza di Tito" – zachwyt, który przychodzi po raz pierwszy
15 maja
Jeszcze nie wiem, co napiszę. W oczekiwaniu na Koncert Życzeń
13 maja
Nosferatu - dziennik zarazy. O społeczeństwie cieni
11 maja
O tym, co zostaje
18 kwietnia
Między Wierą Gran a Nataszą Zylską. W poszukiwaniu tego, co wspólne
Starsze posty