Posty

Najnowsze posty

Rodzina – ruina. A jednak warto ją mieć. „Mała Miss” i siła wspólnej drogi

Kołysanka na opak. Zaśnij, ale miej oczy otwarte!

Marzą o życiu, tkwiąc w poczekalni utkanej z iluzji. "Afterplay" w Teatrze Współczesnym

Nie uchodzi? Ale kto by słuchał kapelana! Damsko-męska partyjka po fredrowsku

Jednym zaklęciem: „hokus-pokus”. „Aleja Gwiazd” i nowe ciało słów

Ta opera nie skończyła się wraz z ostatnim akordem. „La clemenza di Tito” zostaje na dłużej

Mogło być nic. O jednym utworze, który stał się całym koncertem

„Za muzyką tą idziesz jak w dym...”. O Piaf Anny Sroki-Hryń

„Mała Miss”. Gdy droga okazuje się ważniejsza od celu

Za mało poetycko dziś piszesz! O pewnym Koncercie Życzeń

Klisze, które nie blakną. O "Lady Day" i jednym wieczorze, który trwa do dziś

Słowa, które zostają – Tuwim, scena i głos, który nie milknie

"La clemenza di Tito" – zachwyt, który przychodzi po raz pierwszy

Jeszcze nie wiem, co napiszę. W oczekiwaniu na Koncert Życzeń

Nosferatu - dziennik zarazy. O społeczeństwie cieni

O tym, co zostaje

Między Wierą Gran a Nataszą Zylską. W poszukiwaniu tego, co wspólne