„Za muzyką tą idziesz jak w dym...”. O Piaf Anny Sroki-Hryń

 

"Nie żal mi" w Dzielnicowym Ośrodku Kultury Ursynów w Warszawie (12 kwietnia 2026)

Piaf już śpiewa Tobą...

Piaf zachwyciła mnie na początku liceum. Miałam tylko mgliste pojęcie, o czym śpiewa, ale była w tym jakaś magia, ogromne emocje, zaproszenie do innego świata. Polskie wersje, na które trafiałam, nie miały w sobie tej głębi. I nagle, po latach, Ona..., olśnienie! Annę Srokę-Hryń znałam już ze spektakli: „Mamma Mia!” i „Lady Day w Emerson Bar&Grill”, wiedziałam o roli Piaf i tym, że – niestety – to już przeszłość. Dostępne były przynajmniej nagrania jej piosenek w przepięknych tłumaczeniach Andrzeja Ozgi. Zakochałam się w jej interpretacjach od pierwszej chwili, przez kilka lat wracało pytanie: czemu taki Talent nie ma jeszcze płyty? Dobrze, że w końcu jest! 

Krótko po premierze płyty „Nie żal mi” - Małgorzata Kron powiedziała: „Hasło Piaf, odzew Anna Sroka-Hryń (…) Piaf już śpiewa tobą u mnie w głowie”. Podpisuję się pod tym obiema rękami. 


Krótko po premierze płyty „Nie żal mi” - Małgorzata Kron powiedziała: „Hasło Piaf, odzew Anna Sroka-Hryń (…) Piaf już śpiewa tobą u mnie w głowie”. Podpisuję się pod tym obiema rękami. 

Pierwszy koncert na żywo był wyczekiwaniem, długim. I spotkaniem ze wspaniałą Artystką oraz sztuką. Nie sposób tego zapomnieć – ze względu na to, czego doświadczyłam i okoliczności. Nova Scena Romy, mroczne czasy pandemii, gdy na długo zamarło także życie kulturalne i trudno było przewidzieć kiedy, w jakiej formie się odrodzi i kto – zabrzmi brutalnie – przetrwa, również na scenie. Wykorzystałam chwilowe „poluzowanie”, bo przecież nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro… to było wejście do innego świata, złapanie oddechu, powiew normalności i nadziei na lepsze jutro.

W boski wymiar

Jeden z tegorocznych koncertów zapowiedziano jako wyprawę do Paryża i podróż do muzycznego raju. Nie było w tym przesady. Artystka porwała widownię w inny wymiar – boski – ten sam, do którego trafiałam słuchając Piaf przed laty. Lubię konteksty, tym razem szukać nie musiałam, przyszedł natychmiast z zakamarków pamięci.

„Piaf, czyli jedna z najważniejszych pieśniarek. Pieśniarek, bo nie piosenkarek. Pieśniarka to jest coś więcej, coś co unosi nas w inny – boski – wymiar. Dla mnie Edith Piaf była taką pieśniarką…” - to słowa wypowiedziane, w przytaczanej już wyżej rozmowie, przez Annę Srokę-Hryń. 

Artystka – tak, piosenkarka – to za mało, szczególnie w odniesieniu do Piaf. Znów zaryzykuję i nazwę Annę Srokę-Hryń kimś więcej – pieśniarką właśnie, która przenosi publiczność w boski wymiar. 

Emocje, wrażliwość i sceniczna prawda

Anna Sroka-Hryń na scenie jest niezwykle prawdziwa. Ileż tam emocji, wrażliwości i umiejętności docierania do ludzkich serc. Nie sposób jej tylko słuchać. Te wykonania często wymagają skupienia, zasłuchania. Nic dziwnego, skoro i dla samej artystki interpretacja tekstów Piaf jest wymagająca. Zachęcają do głębszego przeżywania, doświadczania, zatrzymania. Potrzebne jest tylko otwarte serce i chęć podążania za melodiami, które próbują przekazać coś istotnego, bo te piosenki – poza pięknymi melodiami - mają też wiele mówiące teksty – to raj poetyckich słów. 

Jak piękne podsumowanie wybrzmiewa jedna z piosenek – o wiernych melodiach, które wiedzą o nas więcej niż my; rozpraszają rozpacz i lęk; przeróżnych uczą ról; każą smakować ból; na przyszłość popatrzeć przez przeszłość; czasem gnają nas przez życie, choć nie zawsze wiemy dokąd.

Piaf Anny Sroki-Hryń fascynuje, zachwyca, nasyca, upaja. „Ta muzyka upaja jak gin (…) Za muzyką tą idziesz jak w dym” („Edith”, Michał Bajor, sł. Andrzej Ozga).

Coś więcej niż tylko recital

Jej koncerty wykraczają poza klasyczny recital. Bliżej im do piosenki aktorskiej, momentami nawet do teatru jednego aktora. Utwory, które składają się na występ, to opowieści o blaskach i cieniach życia, namiętnościach, różnych odcieniach miłości, bólu, tęsknocie, stracie, pragnieniach. To pewne historie, konkretni bohaterowie. Spotykamy żebraka, panie zarabiające na życie „w nieco odmienny sposób”,  zagubionego Milorda czy pełnego tragizmu cyrkowego klauna. Anna Sroka-Hryń buduje te różnorodne postaci, sprawia, że przez chwilę żyją na scenie. To pełne emocji i dramatyzmu kreacje. 

Nieustannie zachwyca mnie Clown – tragiczna postać ze złamanym sercem, która bez względu na wszystko musi zabawiać widzów. Ten dramatyzm, a jednocześnie szaleństwo bliskie obłędowi - bo przecież nasz Clown jest królem obłędu - widać w aktorskiej kreacji: w głosie, spojrzeniu, mimice i gestach – w obecnych wykonaniach i tych sprzed lat, choćby podczas wrocławskiego Przeglądu Piosenki Aktorskiej 2003, gdy zdobyła tytuł finalistki.

Fotografie z koncertu - Joanna Maciejewska

Metryczka koncertu "Nie żal mi":
Anna Sroka-Hryń
Aranżacje, fortepian: Urszula Borkowska
Akordeon: Klaudiusz Baran
Kontrabas: Mateusz Dobosz
Premiera płyty: 4 października 2025



Komentarze